soroshgod.kkowsarblog.ir

مدتی بود که غم واندوه مرا باخود به دیار دیگری برده بود…خسته ودلمرده بودم… آنقدر نگران واندوهگین بود که دیگر هیچ مرهمی برای غمهایم پیدانمیکردم…باخود می‌گفتم فقط زیارت درمان دردم میکند.

گاه غروب که می‌شد فکرمیکردم الان است که ازغم بمیرم اما بابازکردن قرآن وخواندن آیاتی دردم تسکین می یافت…مدتی به این منوال گذشت، اما هرچه میگذشت گویی بیشتر در خود وغمهایم فرومیرفتم وانگار راه فراری نمی یافتم…تا شبی که باز به قرآن پناه آورده بودم تا جواب تمام غمهایم را بیابم به سوره یونس رسیدم و آیه ۸۸ ….

گویی در آن پریشانی هایم خدا دستانم را گرفت و دوباره به زندگی برگرداند…دوباره حیات….دوباره زندگی

کودکم زمانی که از بازی به خانه آمد دیدم لباسش پاره است و اخمهایش درهم …ازاو پرسیدم گلم چرا ناراحتی نکند خدای نکرده دعوا کرده ای..اما او بابغض گفت نه دعوا نکردم ازحقم دفاع کردم…به او گفتم نازنین کدام حق؟واو بابغض ادامه داد کودکان همبازیم  زمانی که تیم ما درحال بردن از آنهاست نام مرامسخره می‌کنند و دلم رامیرنجانن…من هم در جوابش همین آیه قرآن را گفتم که….وای برهر عیب جویی مسخره کننده(ویل لکل همزه لمزه)وکودکم آرام نگاهم کرد……

بعد از ان بارها اتفاق افتاد و هربار من همین رادر جوابش گفتم اما امروز این عکس را وقتی به او نشان دادم گویی روح و جانش ارام گرفت………یاعلی

امشب آخرین شب قدر است…شب بیست و سوم……انگار رمضان هم باید از فاطمه گفت علی بدون فاطمه مگر میشود…فاطمه بانوی شهیده خانه ای علی است ،عشق علی است،جان علی است….مگر میشود از علی بگویی و فاطمه فراموشت شود..سلام بر علی سلام بر فاطمه